Chrystus w historii i legendzie

Joszue zwany z grecka Christosem (pomazaniec) nie ma łatwo. Przedstawia się go jako patriotę, zdrajcę, wariata, maga, Syna Bożego lub jedynie szlachetnego człowieka. Na całym świecie wydaje się na jego temat mnóstwo książek, ale są to w dużej mierze fantasmagorie. Źródeł historycznych niewiele; wzmiankują o nim Tacyt, Swetoniusz, a Józef Flawiusz bardziej skupia się na gminie chrześcijańskiej w Jerozolimie i Jakubie. Pozostają Ewangelie, w tym apokryficzne, czasami nieoczekiwane znaleziska np. papirusów esseńczyków z 1954 Qumram nad Morzem Martwym, traktowane przez biblistów z kręgów bostońskich, jako przedchrześcijańskie studium chrześcijaństwa.

Urodził się między 5-4 rokiem p.n.e i nie wiadomo, jakiego dnia i kiedy. Datę urodzin wiąże się z faktem, iż w 4 r. p.n.e. umarł Herod Wielki i przed jego odejściem z tego padołu doszło do rzezi niewiniątek. W związku z tym wydarzeniem dostało się Św.Józefowi od portugalskiego noblisty Jose Saramango. W „Ewangelii według Jezusa” stwierdza on, że Św. Józef był jej współwinny, gdyż mógł ocalić wszystkie dzieci, ale wolał być służalczy i nic nie zrobił. Kłótnie wywołuje sprawa rodzeństwa Joszue. Mógł mieć rodzonych braci; Judę, Szymona, Józefa i Jakuba, który przewodził gminie chrześcijańskiej aż do męczeńskiej śmierci bodajże w 62 roku n.e. Katolicki teolog Eugen Drewermann uważa, że opis narodzin Joszue u Mateusza Łukasza można traktować jako bliską mitu legendę i niewątpliwie Św. Józef utrzymywał stosunki cielesne z Marią. Podobny pogląd ma Uta Ranke – Heinemann, której książka „Nie i amen” kiedyś solidnie mną wstrząsnęła. Tego typu rozważania uderzają jednakże w nasze wyobrażenia o Niepokalanym Dziewictwie i samej Matce Bożej.

Joszue był Żydem i posługiwał się językiem aramejskim; obecnie używa go ok.14 tysięcy mieszkańców z rejonu Bachaas blisko Damaszku. Jako religijny Żyd dostąpił ceremonii Bar Micwa w synagodze, kiedy skończył 13 lat i jeden dzień. Od tej pory niewiele wiadomo. Spotkałem się z teoriami, że z karawanami kupców dotarł na Bliski Wschód i zapoznał się z hinduizmem. Bardziej prawdopodobne, że przebywał wśród esseńczyków. W każdym razie pojawia się w wieku 27 lat w Jerozolimie i rozpoczyna reformowanie judaizmu aż do śmierci na krzyżu 7 kwietnia najprawdopodobniej 30 roku n.e. W czasie nauczania – znowu powołuję się na Drewermanna – nie ustanowił żadnego z siedmiu sakramentów, również eucharystii. Mógł być w związku z Marią Magdaleną. Ewangelia Filipa tak o tym mówi: „Zbawiciel ukochał Marię Magdalenę bardziej niż innych uczniów i często całował ją w usta”. Po jego śmierci tradycję zaczęli tworzyć uczniowie, m.inn. pozyskany w 43 roku były faryzeusz Szaweł zwany później Pawłem z Tarsu. To on zdjął z Chrześcijan obowiązek obrzezania, jedzenia wyłącznie koszernego mięsa. Od tej pory chrześcijanie przestali być wyłącznie żydowską sektą.

Joszue jest dla samych Żydów „wstępnym Mesjaszem”, jak to określił rabin Byron.L. Sherwin. Właściwy Mesjasz – według ich wiary- dopiero nadejdzie. Człowieczeństwo lub boskość Joszue jest zawsze związana z aktem zawierzenia. I wciąż problematyka związana z życiem Galilejczyka będzie budziła dyskusje i spory.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s