Bacello (13) (Tytania)

Letnie gwiazdy uśpione, jakby pszczele ule,
Potem złoty miód świtu, także z mgieł rosy,
Obraca w żart cienie, których baśnie czule
Pragniesz rozmarzać z elfem przeszłej nocy.

Bujny przypływ dnia z Tobą światłem wzbiera,
Nie milknie kryształ mieniący dźwięk w głosy,
A nasz duch Puk tak śpiesznie pejzaż otwiera
Jakby chciał powrotu w senność letniej nocy.

Copyright by Marek Sienkiewicz, 2012

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s