Przyszłość (dlaK.)

Przeszłość zatraca się jak ciche wiewy,
Gdy fale z chwil wabią nad brzeg morza.
I poszum głuszy żal w kwileniach mewy
Gubiąc cień tam, gdzie przyjdzie zorza.

Przyszłość brzmi echem jak muz śpiewy,
Gdy na wyspę miłości ślady nas wiodą.
I twarze jaśnieją i znów wrzosów krzewy
Poją oddechem, dłonie słońcem płoną.

Copyright by Marek Sienkiewicz, 2013

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s