Potrafię (dla K.)

Potrafię budzić ufność, nie zmagać się z sobą
i nie tkać żadną zbędną myślą szaty Dejaniry.
Zdążać w niepewność z podniesioną głową,
Uśmiechem cieszyć brzemię każdej chwili.

Umiem już wejść między zwykłe troski ludzi
Patrząc surowiej na własne błędy i przewiny.
Rozumieć i wybaczać bez nadmiernej iluzji
Dając rękojmię nadziei, klęskom nowe siły.

Potrafię…Kochając wciąż mocniej i więcej,
i dając blask księżyca miłosnym słowom;
Całuję miękkość włosów i usta, czułe ręce
Przed lustrem snu znów stojąc tuż za Tobą…

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s