Poezja ocala

Poezja musi zawsze ocalać
małość, marność i zawiść,
drobne kłamstwa i wykręty,
które wesprą pychę władzy.
Triumf zła i strach dobroci,
której siłą jest bezbronność.

Niechaj nigdy nie zapomina
o tych, co udają głuchych,
gdy rozpacz dyktuje słowa.
Co już wyzbyli się ufności
i innym kradną cień nadziei.
Lub oswajają krótką miłość
z pustkowiem nudy i rutyny,
aż starcze łzy zakryją oczy.

Poezja musi więcej niż ocalać,
pomagać tym, co ciężar win
wpisują w psalm przestrogi.
Wszystko jest jej pamięcią,
a pamięć woła o każdą pieśń
zapisywaną bólem dni i nocy.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s