Polska chorągiew ( z Guntera Grassa)

Ach, ileż bieli zórz i czerwień wiśni z dawnej krwi
Staje się bliźniaczo sobą w nagłym uniesieniu,
Wmawiając marom nocy lament przeszłych dni.

Na razie mroź liczy ślepe stawy przy brzemieniu
Wiatru od wschodu niosącego drwiący śmiech.
W ślad za głosem zdrada jątrzy w oka mgnieniu.

I w ściegu odświętnych chust idących na mszę
Serce ambon, Dmowski przy zbożnym kamieniu
Ludzi śpieszących przez zamieć w cienie i mgłę.

Krwawi chorągiew będąc jak żągiew w płomieniu,
Znów nadchodzą kroki butne, gwałtowne, krwawe
I skowyt wilków w czerniącej łunie przy Warszawie.

Copyright by Marek Sienkiewicz, 2013

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s